Dood en eeuwigheid

Nog maar weer eens twee van die zeer korte verhalen. Niet langer en niet korter mogen ze zijn dan tachtig woorden. Dat is de regel. Verder mag alles.
Het eerste is een herinnering aan een mislukt rendez-vous; het tweede speelt zich af op een berg in de Sahara. De mieren zijn er doortastend genoeg om door tentzeil heen te bijten, maar dat komt in het verhaal niet voor.



Liebestod

Ze hadden hier toch afgesproken?
Hij schoof wat heen en weer op het bankje (er was gelukkig een bankje), keek op zijn horloge. Waar bleef ze? Binnen was het allang begonnen.
In het gras, even verderop, zag hij geschitter van licht op vleugels: vliegende mieren maakten zich op voor hun paringsdans. De symboliek ervan ontging hem niet: hoe ze hun dood tegemoet vlogen, en het niet wisten.
De tijd verstreek, schaduwen lengden. Maar hij wachtte.
Binnen was het allang afgelopen.



Een glimp van eeuwigheid

In het ochtendgrauwen volgen we het pad naar boven. Niets is hier dan kale rots, schaduwen. Kou kruipt laag over de bodem, hangt tussen de stenen als nevel.
In dit adelaarsnest heeft de kluizenaar vier zomers doorgebracht, bij dag geblakerd door de zon, bij nacht tot op het bot verkild, maar altijd met zijn blik gericht op de oneindigheid.
Straks zal ginds, aan de oostelijke horizon, een lichte streep boven de bergen de majesteit aankondigen van weer een nieuwe dag.


© Ben Joosten 2021

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s