Haiku (37)

Nergens dan waar land, lucht en water elkaar raken vind je ruimte die leeg genoeg is om er levens mee te vullen.
Ik zwerf er al zolang ik weet. Stranden, oevers, havens – schimmen najagend, regenbogen, zonsondergangen. De geur van olie, wier en wrakhout. Alles wat bestaat heeft hier zijn oorsprong, vindt hier ook zijn eind; drijft af, spoelt aan, de eeuwige kringloop; de golven die ik liefheb, de wind die zucht van weemoed. En intussen stroomt het water, jagen de wolken, en ik, ik speur er langs de waterlijn, zoekend naar woorden.

door nevelslierten
kiert een schrale zon – flarden
herinnering

het water likt het
natte zand, precies tot waar
de kraaien komen

sporen op het strand
geworpen – maar sporadisch,
als dode vissen

door najaarsstormen
op de brekers stukgesmeten –
mosselschelpen

© Ben Joosten 2020

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s