Requiem

’s Nachts een stem

“Mama, ik heb gedroomd.”
“Kind, waarom bel je zo laat? Ga slapen.”
“Mama, luister. Zo’n vreemde droom. Ik was bij jou.”
“Bij mij?”
“Dat droomde ik. Dat ik bij jou was. Je lag zo vredig, mama.”
“Vredig? Wat bedoel je?”
“Er waren bloemen, mama. En iedereen zei dat je er zo vredig bij lag.”
“Meisje, wat zeg je nou toch?”
“Mama?”
“Je moet niet zo raar dromen, hoor! Je wordt heus beter.”
“Mama?”
“Ja meisje?”
“Je moet niet huilen, mama.”

 

Requiem

Herinneringen sterven niet.
Niet zij zijn het die uit de lege kamer met het lege bed, met lege ogen worden nagestaard. Niet zij zijn het die in de zwarte auto, stapvoets, om de hoek verdwijnen.
Nee, herinneringen gaan niet dood.
Maar in het donker, als we eenzaam zijn, lenen ze ons hun zoet en wreed gezelschap. Brengen ze troost, tranen, de pijn van het nooit meer, het giftig balsem van hun te nabij en te veraf zijn.
Herinneringen sterven niet.

© Ben Joosten 2020

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s