Als tijd – maar nee

(1)
Als tijd kon stilstaan, dan op dat moment: jij, in het wit, opdoemend uit het duister; je hoort mijn stem; je draait je om.
Dàt moment.
Waarop alles nog mogelijk is. Niets is nog onherroepelijk. Niets is er nog verkeerd gegaan.
Was er een maan? Het was een heiige nacht, dat weet ik nog, en een melkachtig licht scheen op je gezicht, je ogen… Vooral je ogen.
Dat moment. Ik lijst het in, en hang het op, en kijk ernaar.

(2)
En dat we dan de rest vergeten. Alles wat later kwam: nooit gebeurd. Nooit verzonden, die brieven. Nooit gevoerd, dat telefoongesprek.
Nooit gebeurd.
Ach, dacht ik soms: als toen de tijd voorgoed was blijven stilstaan…
Maar nu zie ik je hier, jaren later, en ik hoor ze praten. Over je humor, ondanks alles. En hoe dapper je geweest was. Ik zoek vergeefs je ogen, maar die zijn er niet.
Zo koud is het hier.
Als toen de tijd… maar nee.

© Ben Joosten 2016

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s