Haiku (30)

Zo zit ik hier in de zon van mijn tuin en mijmer wat over de tijd die voorbijgaat. Mijn geest is als de fladderende dagpauwoog die in de vlinderstruik van bloem naar bloem gaat – en dan ineens, in plotselinge rust, zijn silhouet tegen de zomerhemel toont.
Zo is het met gevoelens ook. Lang fladderen ze rond, en laten ons niet met rust. Maar met de tijd doven ze uit. Zelfs pijn – die stille pijn die je verzekerde dat je nooit, nooit meer gelukkig zou zijn – zelfs de herinnering aan die pijn gaat op den duur voorbij.
Is het om haar, denk je dan, met een milde glimlach om je lippen, dat je niet slapen kon? Is het om haar? Wat had ze dan gedaan? En dan herinner je: een gebaar, een blik, een geur, iets wat ze zei. Heel even staat het scherp in je geheugen. Dan, net als die vlinder, is het weer weg. En wat er rest is die kalme melancholie, die komt wanneer de zon verdwijnt en in mijn tuin de avond valt.

 

zonder haar sliep ik
ook nu weer zo onrustig
deze zomernacht

 

eens geloofde ik
in jouw zoete praatjes
waar ben je vanavond?

 

hoeveel bladeren
er ook vallen; er vielen
nog veel meer woorden

 

een stoep vol bloemen –
en mijn illusies ernaast
in scherven

 

© Ben Joosten 2016

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s