Haiku (27)

Zoals de hemel zich hier welft – een koepel van bewasemd glas en parelmoeren licht. Alles daaronder lijkt stil te staan: de schoorstenen van de steenfabrieken, de bomenrijen langs de dijk, de poelen, de kwelders, het oeverriet, de vogelnesten. Daarachter, als een waaier uitgestrekt, het water. Plat en oneindig als dit land, van horizon tot verre horizon.

 

langs de waterlijn
het roepen van een meerkoet
– ik knoop mijn jas dicht

 

niets – het tuf-tuffen
van een bootje; het zwijgen
van de hengelaar

 

ze hurken samen
in een bosje, de wilgen
aan de waterkant

 

een boot vaart voorbij –
de meeuw, al pootjebadend,
wacht op de boeggolf

© Ben Joosten 2016

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s