Haiku (25)

Hoe vaak heb ik ze niet gezien: de eerste vlokken sneeuw, de sikkel van de nieuwe maan, de grijze eerste ochtend van het nieuwe jaar. Zo vaak gezien, en toch altijd weer nieuw. Al duizend keer begonnen begint de nieuwe dag toch telkens weer opnieuw. Wij blijven onszelf, maar verder wordt alles voortdurend maar nieuw. Alles verjongt, zelfs de tijd. Tijd, denk ik soms, is een zich vervellend reptiel, onstuitbaar verder kruipend in zijn nieuwe vel, terwijl wij achterblijven met het lege omhulsel, het vuile water, de resten van het feest.

 

voor het laatst dit jaar
naar huis – de lage zon werpt
lange schaduwen

 
nieuwjaarswandeling –
nergens een mens; overal
restanten vuurwerk

 
de brug, het water:
halverwege de wereld
in nieuwjaarsnevel

 
het wordt al donker –
achter de bomen loeren
schaduwen van rijp

 

© Ben Joosten 2016

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s