haiku (24)

Ik was de brug overgestoken om de zon in de rivier te zien ondergaan. Maar hij verschool zich achter langgerekte wolkenstrepen in wel honderd tinten paars. Het water in de kolken kleurde mee. Het was onwaarschijnlijk stil.
Alleen de ganzen. Die dansten hun wonderlijk hemelballet in wanordelijke v-formaties, vol onbegrepen zwenkingen en hergroeperingen, en maakten intussen hun eigen, onwelluidende muziek.

ik hoor ze eerder
dan ik ze zie – avondrood
met wilde ganzen

de avondhemel
gloeit nog na – daar rijst de maan
uit flarden nevel

de ganzen roepen –
voor mijn voeten dwarrelt, traag,
vuurrood, een herfstblad

invallend duister –
knipogend langs de vaargeul,
aan-uit, lichtbakens

© Ben Joosten 2015

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s