Het zo nodig moeten

Nog maar weer eens twee van die zeer korte verhalen. Niet langer en niet korter mogen ze zijn dan tachtig woorden. Dat is de regel. Verder mag alles.
Het eerste was er nooit geweest als ik niet, die middag in het begin van de zomer, in mijn tuin gezeten had. En had ik niet, alweer bijna een halve eeuw geleden, het werk van Cortázar leren kennen, dan was het tweede ook nooit geschreven.

Vreugde van de vogel

Hij lijkt onwennig, ongeoefend, moet nog leren.
Zijn vlerken – onhandig grote dingen. Een kind in vaders veel te grote regenjas. Hij pikt eens wat, herschikt een veer, kijkt naar beneden. Diep.
Hierboven in de boom is alles zo vertrouwd. Waarom niet gewoon hier blijven, vanwaar die drang om uit te vliegen, dat zo nodig moeten?
Hij weet het zodra hij de wind voelt. Die hem draagt, optilt, gewichtloos laat zweven. Ach, vleugels te hebben!
Zijn lach schatert ver, en wijd.

Alcologica

“Ga dan alléén”, zeg ik. “Ik en recepties –”
Hoe weet u, vraag ik zo’n notabele, of het toastje dat u daar eet daadwerkelijk toast is, en niet de zo lang gezochte oplossing van de stelling van Fermat? Of dat wij beiden niet, ergens in een parallel universum, twee vierkantswortels zijn, of personages uit Madame Bovary?
Hoe ze dan kijken!
Het is alles een kwestie van perceptie. Ik amuseer me kostelijk.
Zij zegt: “Je was weer niet te harden.”

© Ben Joosten 2015

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s