Het glazen universum

Ik dacht niet aan Elsschot toen ik die eerste zin opschreef; pas achteraf zag ik de overeenkomst. Al heeft in mijn verhaal de echtgenoot wel degelijk de daad gepleegd, ondanks de praktische bezwaren. Maar er is ook weemoedigheid, en berusting, en vooral treurigheid.

Het tweede van deze twee tachtigwoordenverhalen is een zomerse herinnering aan het moment waarop ik mijn jongensboekenwijsheid voor het eerst kon toetsen aan het werkelijk bestaande. De heremietkreeft, lees ik op wikipedia, is een kreeftachtige uit de orde der tienpotigen (decapoda).

 

Huwelijksdaad

Hij zei het nooit hardop, dat hij stapelgek werd van die vrouw. Maar op een dag kocht hij een rol touw en een spade. Hij groef een kuil, uit het zicht, nam het touw, en legde er een knoop in.
Toen ze hem kwamen halen had hij zijn jas al aan. Hij deed rustig de deur open en zonder dat het hem gevraagd werd stapte hij naar buiten. “Het regent”, zei hij, omhoog kijkend.
Het klonk bijna als een verontschuldiging.

 

Zeeaquarium

Hij leefde op de bodem van een glazen universum – een warrig kluwen van poten, sprieten, scharen, gevangen in een slakkenhuis. Ogen op steeltjes loerden dromerig naar buiten.
“Daar.”
Op het bordje stond zijn naam: Heremietkreeft. Pagurus bernhardus.
Hij heet net als ik, dacht ik. We stonden in het koele binnenste van het aquarium, omringd door al die onderwaterwerelden, en ik kon alleen maar kijken naar dat wonderlijke wezen in die schelp.
Hij daarbinnen en ik hier, wij beiden achter glas.

 

© Ben joosten 2015

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s