Waterkant

Twee tachtigwoordenverhalen.
Het ene lag meer dan een jaar onvoltooid in een map voordat ik er een bevredigend einde voor vond; het andere vergde aanmerkelijk minder tijd. Verder valt er niet veel over te zeggen, behalve dat het eerste losjes gebaseerd is op een avond aan de Waterkant in Paramaribo, een jaar of wat geleden, terwijl het tweede nergens anders dan in mijn verbeelding is ontstaan.

 

Waterkant

“Zulke dijen, jongen.”
Rudy hield zijn handen uit elkaar om een omvang aan te geven die meer weg had van een forse boomstam dan een vrouwenbeen.
Jerrel floot.
Het was al heel lang donker. We keken naar de late wandelaars, de lichtjes op het water. Iemand kwam voorbij met een fles rum.
“Zulke dijen”. Er klonk onverholen bewondering in Rudy’s stem. “Het mooie is”, zei hij, “dat ik nou juist zo mager ben.”
We stelden het ons voor, en zwegen.

 

Gemengd nieuws

Ze zouden hem Jamaar moeten noemen, want dat zei hij voortdurend: jamaar, jamaar… met die handen zo onhandig langs zijn lichaam en die ogen.
Hadden ze hem niet gezegd op de uitkijk te staan? Nou dan.
Jamaar, zei hij. – Niks te maren.
Uitgerekend op die dag kwam de dood langsgereden. Heel onopvallend, zoals dat soms gaat: in een auto met de raampjes omlaag. Zonnebrillen.
Hij zag het niet komen. Zag niets.
Viel toen, voor één keer sprakeloos, zonder protest voorover.

© Ben Joosten 2013

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s