Uitzicht

De oude wijsheid dat zich in de beperking het meesterschap openbaart laat ik voor wat hij is; dat bepaalt de lezer maar.
Wel stel ik vast dat ik, door me vrijwillig te onderwerpen aan de regel om slechts tachtig woorden te gebruiken, op formuleringen kom die ik waarschijnlijk anders niet had bedacht.
Hier zijn in elk geval weer twee zeer korte verhalen; het ene een jeugdherinnering, het andere een observatie gedaan in de Beuningse uiterwaarden.

 

Uitzicht

De kamer waar ik werd geboren keek uit op grauwe baksteen. Ook waren er waslijnen met lakens, en tussen twee huizenrijen liep een straat waar auto’s reden.
Uit een onzichtbare verte klonk het monotone ritme van heimachines. Op elke klap volgde een echo, en weer een nieuwe klap. Soms antwoordde de haven met het melancholieke loeien van een scheepshoorn.
Hoog boven alles uit torende het woud van kranen – nu eens scherp met zwarte inkt getekend, dan weer teder gepenseeld met waterverf.

 

Avondbetovering

De zon heeft de hemel diep donkerrood gekleurd. Daaronder, in de kolk, hangen de boten, de bodem naar boven, gebroken door het rimpelende water.
Wanneer ik me vooroverbuig, denk ik, zal ik tussen de wolken in het water zweven, tussen de boten en de bloedrode zon, en ik zal in de waterspiegel een man naar me zien kijken die ik zelf ben.
Ik raap een steentje op van de grond en laat het allemaal verdwijnen in steeds wijder wordende kringen.

© Ben Joosten 2013

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Uitzicht

  1. rob kaekebeke zegt:

    zeer mooi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s