Romanfragment

Pas veel later, toen het allang was afgelopen, toen ze haar hadden losgelaten en ze was weggerend zo hard ze kon, om pas stil te houden ergens aan het water, op een braakliggend stuk land, tussen visgraten en afval, pas toen opende ze haar mond en schreeuwde – en schreeuwde. En daarna gaf ze over.

En nog weer veel later, uren later, kwam ze thuis. “Waar ben je geweest?” vroeg mama. Ze zei niets. “Is er iets? Je bent zo stil.” “Stille waters stinken”, zei Silleke. Greetje hield haar mond en ging de gammele trap op, naar het kamertje boven de werkplaats van Sjeng, naar haar bed van stro. Daar luisterde ze naar het trippelen van de muizen, naar de stemmen die van buiten kwamen, naar het zingen van de krekel.

fragment uit de historische roman De smaak van as, ongepubliceerd. © Ben Joosten 2012

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s