Dood en eeuwigheid

Nog maar weer eens twee van die zeer korte verhalen. Niet langer en niet korter mogen ze zijn dan tachtig woorden. Dat is de regel. Verder mag alles.
Het eerste is een herinnering aan een mislukt rendez-vous; het tweede speelt zich af op een berg in de Sahara. De mieren zijn er doortastend genoeg om door tentzeil heen te bijten, maar dat komt in het verhaal niet voor.



Liebestod

Ze hadden hier toch afgesproken?
Hij schoof wat heen en weer op het bankje (er was gelukkig een bankje), keek op zijn horloge. Waar bleef ze? Binnen was het allang begonnen.
In het gras, even verderop, zag hij geschitter van licht op vleugels: vliegende mieren maakten zich op voor hun paringsdans. De symboliek ervan ontging hem niet: hoe ze hun dood tegemoet vlogen, en het niet wisten.
De tijd verstreek, schaduwen lengden. Maar hij wachtte.
Binnen was het allang afgelopen.



Een glimp van eeuwigheid

In het ochtendgrauwen volgen we het pad naar boven. Niets is hier dan kale rots, schaduwen. Kou kruipt laag over de bodem, hangt tussen de stenen als nevel.
In dit adelaarsnest heeft de kluizenaar vier zomers doorgebracht, bij dag geblakerd door de zon, bij nacht tot op het bot verkild, maar altijd met zijn blik gericht op de oneindigheid.
Straks zal ginds, aan de oostelijke horizon, een lichte streep boven de bergen de majesteit aankondigen van weer een nieuwe dag.


© Ben Joosten 2021

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Déjà lu

Het is weer eens tijd voor twee van die zeer korte verhalen. Niet langer en niet korter mogen ze zijn dan tachtig woorden. Dat is de regel. Verder mag alles.
Voor het eerste stond een meisje model dat in de trein van Utrecht naar Amsterdam zat (ze was Engels en zag eruit alsof ze rechtstreeks uit de 19e eeuw kwam, met lange beige gebreide kousen en een zonnehoed); het tweede is zo’n fantasie die bij je opkomt als je in de regen fietst, in dit geval op de brug over het Maas-Waal kanaal in Nijmegen.

Déja lu

Ze las Anna Karenina. Moest dat een aanwijzing zijn? Voor wat? Er werd iets omgeroepen: over enkele ogenblikken zus; u kunt hier overstappen zo. Even kruisten onze blikken.
Verder niets. Op het perron geen wolken stoom, geen dreigende muziek; geen reden om wat ook te denken, ook niet toen de exprestrein langsreed zonder te stoppen.
Toen ik weer keek was ze weg. De coupé vulde zich met het vertrouwde ongemak van nieuwe gezichten, banale gesprekken, de geur van vieze koffie.

Déluge/delirium

Ik droom: de wolken scheuren open: geen regen, nee, een oceaan valt neer, de wereld kantelt. Geen onderscheid meer tussen boven en beneden: alles is water. Een blinde massa water. Vogels slaan vergeefs hun vleugels uit; in hun plaats stijgen nu de vissen ten hemel. Zo vult een uitspansel van water en wier het blikveld van wie nog kunnen zien; maar ik, ik zie niets; ik ben niet meer, alleen nog golf, alleen nog water, alleen nog water, verloren; vervloeibaard.

© 2021 Ben Joosten

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Haiku (38)

Het heet “de avond valt” – maar hij valt niet, hij stijgt op. Uit het oosten, waar in de ochtend de horizon nog roze kleurt, kruipt aan het einde van de dag, en dat is nu, de schemer omhoog.
Het is waterkoud en terwijl in de stad de straatlantaarns aangaan denk ik aan wat Basho leerde over de paradox van het tijdelijke en het tijdloze: het onveranderlijke principe dat alles voortdurend verandert. Niets blijft zoals het is; maar wie een vallend blad in woorden weet te vatten bereikt misschien dat het in alle eeuwigheid zal blijven vallen.
“Vang het licht der dingen voordat het in je hart uitdooft”, zei Basho. Ik zie hoe de zon nog net, voordat hij vuurrood ondergaat, door een kier in het wolkendek glipt, om dan achter een fabrieksschoorsteen te verdwijnen – de fabriek zelf is allang afgebroken, de schoorsteen is het enige dat rest, zoals van de zon straks alleen nog de herinnering. En of het zo moest zijn vliegt op dat moment een kraai luid krassend over.

wat er overblijft
na een winterse dag:
krassende kraaien

alles verandert,
dat weet ik ook wel – ik tel
de haren in mijn kam

weer thuis gekomen –
aan de kapstok, in mijn jas,
de geur van regen

storm uit het westen
ik vraag: is dit dan alles?
en sluit het venster


© Ben Joosten 2021

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het trieste der tropen

Twee tachtigwoordenverhalen. Herinneringen aan gelukkiger dagen, toen het ergste wat je kon gebeuren was dat de enige winkel in het dorp alleen inferieure drank verkocht. Dat is het leed van de reiziger. Het tweede verhaal vergeet te vermelden dat de palmbomen mottig waren en leden aan de een of andere bomenziekte, en dat het strand tevens diende als openbaar toilet.

 

Drinken met de indiaan

“Dit is de enige”, zei de vrouw achter de toonbank. We bestudeerden argwanend het etiket. De rum smaakte inderdaad naar terpentijn, maar we hadden geen keus; het was immers de enige.
De nacht droeg zoveel herinneringen. Alsof hij bang was dat ze hem zouden ontglippen hield de indiaan alleen maar op met praten om te drinken. “Ach, vrienden”, zei hij dan, met mist in zijn ogen; dan zette hij zijn glas weer neer en beleefde opnieuw zijn geschiedenis van eeuwen.

 

Ansichtkaart met palmen

In felgekleurde omslagdoeken paraderen de meisjes langs het strand. Elk draagt iets op het hoofd: een mand met brood, een schaal met fruit, pasteien, sigaretten. Opzij, languit, de vissersboten met hun hemelsblauwe netten.
Ochtend; branding ruist, de palmen wenken.
Daar marcheren kinderen aan, de schoolmeester voorop. Hij blaast op een fluitje, ze houden halt. Hij blaast nog eens, geeft commando’s: spreiden, strekken, buigen, rennen.
Ik kijk het aan, drink koffie, schrijf op de kaart: achter zijn rug doet niemand mee.

© Ben Joosten 2020

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Haiku (37)

Nergens dan waar land, lucht en water elkaar raken vind je ruimte die leeg genoeg is om er levens mee te vullen.
Ik zwerf er al zolang ik weet. Stranden, oevers, havens – schimmen najagend, regenbogen, zonsondergangen. De geur van olie, wier en wrakhout. Alles wat bestaat heeft hier zijn oorsprong, vindt hier ook zijn eind; drijft af, spoelt aan, de eeuwige kringloop; de golven die ik liefheb, de wind die zucht van weemoed. En intussen stroomt het water, jagen de wolken, en ik, ik speur er langs de waterlijn, zoekend naar woorden.

door nevelslierten
kiert een schrale zon – flarden
herinnering

het water likt het
natte zand, precies tot waar
de kraaien komen

sporen op het strand
geworpen – maar sporadisch,
als dode vissen

door najaarsstormen
op de brekers stukgesmeten –
mosselschelpen

© Ben Joosten 2020

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Requiem

’s Nachts een stem

“Mama, ik heb gedroomd.”
“Kind, waarom bel je zo laat? Ga slapen.”
“Mama, luister. Zo’n vreemde droom. Ik was bij jou.”
“Bij mij?”
“Dat droomde ik. Dat ik bij jou was. Je lag zo vredig, mama.”
“Vredig? Wat bedoel je?”
“Er waren bloemen, mama. En iedereen zei dat je er zo vredig bij lag.”
“Meisje, wat zeg je nou toch?”
“Mama?”
“Je moet niet zo raar dromen, hoor! Je wordt heus beter.”
“Mama?”
“Ja meisje?”
“Je moet niet huilen, mama.”

 

Requiem

Herinneringen sterven niet.
Niet zij zijn het die uit de lege kamer met het lege bed, met lege ogen worden nagestaard. Niet zij zijn het die in de zwarte auto, stapvoets, om de hoek verdwijnen.
Nee, herinneringen gaan niet dood.
Maar in het donker, als we eenzaam zijn, lenen ze ons hun zoet en wreed gezelschap. Brengen ze troost, tranen, de pijn van het nooit meer, het giftig balsem van hun te nabij en te veraf zijn.
Herinneringen sterven niet.

© Ben Joosten 2020

Geplaatst in Uncategorized | Tags: | Een reactie plaatsen

My Toyota is fantastic!

1

Wind waait hier zonder ophouden, met wolken stof die soms zo dicht zijn dat het zicht bijna totaal verduisterd wordt. Maar als hij eindelijk gaat liggen daalt er een diepe stilte neer. De horizon verdwijnt in luchtspiegelingen, en in dat toverlandschap wil ook de geest zich wel verliezen in dwaalwegen en illusies. Zie je die berg daar, bijvoorbeeld, die daar in de verte torent als een vesting met geschutspoorten en kantelen? Die berg, zegt men, was ooit het voorwerp van een alomvattende, verzengende rivaliteit tussen twee minnaars. Eén is er nog over – daar, links, die afgeknotte kegel van basalt. Lang geleden verliet hij zijn stenen voet en schoof zo dicht naar zijn geliefde toe als de bodem het hem toeliet. Zo staan ze daar nu nog. Van de verliezer, de afgewezen minnaar, is elk spoor verdwenen. Maar wie hem zoekt vindt hem misschien terug in de miljarden stukken gruis en steenslag op de vlakte van Tanezrouft.
Waarheid of legende? Ook bergen hebben een verborgen zieleleven, waar wij, eenvoudige schepselen, niets van weten. Hoe het ook zij, we waren niet gekomen om naar liefdesverhalen te luisteren, we wilden naar de Assekrem. Zo heten de bergen hier: Assekrem, Aker-Aker, Atakor, Sesker Akh. Namen die schuren als grint. Grote puisten van graniet of basalt, zwart geblakerd door de zon, gezandstraald door de wind van eeuwen. Uitgebrande vulkanen. Hellingen van kiezel en sintels. Je ziet het en denkt: de schepper van dit land moet een reus zijn geweest, of liever nog: een hele klas vol reuzenkinderen, die hun spel beu zijn geworden en hun bouwwerken achteloos neer hebben gesmeten, platgedrukt, schots en scheef door elkaar – dáár wilden ze een kathedraal bouwen maar staat alleen het orgel er nog, pijpen reikend tot in de hemel, dáár liggen de versteende resten van draken en fabeldieren, van knikkers uit een gigantisch knikkerspel, dáár liggen putten, kraters, vlakten vol bik – de echte Schepper kijkt het aan vanuit het zinderend hemelgewelf en lacht om ons gezweet daar beneden, ons nietige gepruts aan auto’s, lekke banden, kokend koelwater.

“Stel, je hebt een lekke radiateur”, zei Ali. Hij droeg een hagelwitte tulband en een even smetteloze sluier die zijn gezicht vrijwel volledig bedekte. Tussen beide stak een zonnebril, pilotenmodel. “Je staat midden in de woestijn. Nergens een garage. Je kunt geen kant op. Wat doe je dan? Ik zal je zeggen wat ik zou doen. Ik zou gaan zoeken naar kamelensporen. Want waar kamelen zijn geweest vind je kamelenmest en dat, beste vriend, helpt tegen alles. Je kneedt er balletjes van, zie je. Dat is het. Dat is de oplossing. Die balletjes druk je plat, en daarmee stop je het lek. Ik garandeer je: je rijdt met die radiateur zonder problemen van hier tot aan Timboektoe.” “Tot aan Timboektoe”, beaamde Moktar. “Laat dat maar aan Ali over. Hij weet de weg.”
Ali was een Touareg uit Timboektoe. We hadden hem ontmoet in Tamanrasset, de meest zuidelijke stad van Algerije. Autopech had ons er laten stranden, iets met de thermostaat, en op een middag, tijdens een wandeling, waren we benaderd door een lange, ietwat bedeesde man. Of we misschien aspirine hadden; hij had kiespijn. Inmiddels, twee dagen later, zaten we in het theehuis boven de Source Tahabort, en bood hij aan, bij wijze van eeuwige dank, ons naar de Assekrem te rijden. We hadden over de berg gelezen. Het uitzicht zou er adembenemend zijn, de zonsopkomsten onvergetelijk. In de jaren voor de eerste wereldoorlog, schreven de reisgidsen, had er op de top een Franse pater gewoond, een zonderling, een heilige; zijn kluizenaarshut stond er nog steeds.
Op de een of andere manier waren we in de weken dat we haar hadden doorkruist langzaam in de ban geraakt van deze wonderlijke wereld. Die overigens alles deed om ons tegen zich in te nemen. De woestijn heeft van zoveel dingen teveel: teveel leegte, teveel hitte, teveel zand ook, overal, tot in je kleren en je slaapzak. Het is alsof ze zich beschermen wil tegen een overmaat aan aandacht. Alleen wie bereid is haar uitgestrekte vlakten op eigen kracht te trotseren, wie in staat is urenlang te zwoegen met spaden en zandplaten om uiteindelijk, als resultaat van al dat harde werken, niet meer dan een tiental meters op te schieten, wie genoegen neemt met lauw water, kleverige dadels en hard geworden brood met meegebakken vlooien als enige leeftocht, alleen die gunt ze tenslotte een blik op haar schatten: de plotselinge schoonheid van een waterpoel in de schaduw van een rotsspleet, de nachten met hun ongekende duisternis en doodse stilte, en niet te vergeten die eindeloze sterrenhemel waar je niet dan met zwijgend ontzag naar op kunt zien.
En nu, in dit theehuis boven de Source Tahabort, speelde op de achtergrond een cassettespeler met bijna lege batterijen jankend een nummer van Boney M. Niemand die er zich aan stoorde. We dronken thee en keken zwijgend naar de kleurige lappen die dienst deden als gordijnen en zachtjes wiegden in de wind. Hun schaduwen bewogen lui mee in de ruimte. Achter de lappen lag, nu eens volledig zichtbaar, dan weer deels bedekt, het voorwereldse landschap van de hoogvlakte. Het was of de woestijn naar ons knipoogde. We hadden het gehaald, alles was goed. Op de voorgrond stond een eenzame berg als een kale puist temidden van een dorre vlakte. Daarachter het gekartelde silhouet van het gebergte. “Pic Laperrine”, zei Moktar, en wees op het pakje sigaretten in zijn hand waarop de puist stond afgebeeld, met een viertal Touareg-krijgers aan zijn voet. Om ons te imponeren vertelde hij een griezelig verhaal over toeristen die met autopech waren gestrand en die van dorst zouden zijn omgekomen als hij ze niet gered had. Ali en Moktar deelden samen een Toyota Landcruiser. Op de achterruit zat een sticker met de reclameleus My Toyota is Fantastic! Op de zijkant stond grootsprakig Hoggar Tours. “We rijden ’s ochtends aan”, zei Ali “en gaan de volgende dag terug. Overnachten doen in we de Refuge, vlak onder de top. Het is donker als we daar aankomen, verder rijden is onmogelijk, er is van daaraf alleen een smal bergpad.”
“Weet je dat er toeristen zijn die in één dag op en neer willen?” vroeg Moktar, met gespeelde verontwaardiging. “In één keer. Heen en terug. Ze zijn gek.” “Wij doen het liever tout doucement”, zei Ali.
“Weet je wat het is met die toeristen”, zei hij, na een volgend kopje thee, “ze zijn onbezonnen. Alles moet maar vlug-vlug. Nu meteen. Zonder voorbereiding. Ze rijden veel te snel, alsof ze thuis zijn. Terwijl ze de weg niet eens kennen. Als ik bijvoorbeeld naar jou toe zou komen, in jouw land. Ik ken er de weg niet. Hoe zou ik? Ik was er nog nooit. Dus tot ik hem ken doe ik het langzaam aan. Misschien twintig, dertig kilometer per uur. Hooguit. Je breekt een as, je raakt zonder benzine. Wat moet je doen? Je kent de weg immers niet. Er kan van alles gebeuren.”
“Van alles,” beaamde Moktar. “Zeker hier. Dit is de Sahara. Hier weet je het nooit.”

2

Nog voor de echte klim begonnen was bestond het pad al voornamelijk uit rotsen en losliggend gesteente. We zaten op de achterbank, naast een missiepater uit Kameroen die een weekje op retraite ging bij de “broertjes van Jezus”, van wie een handvol nog altijd boven op de berg bleek te wonen, ter nagedachtenis aan de oorspronkelijke kluizenaar. Langs wanden van graniet, over afgronden, door kuilen, schuddend, hotsend, krakend op zijn assen, reed de Toyota steeds verder naar boven. In de verte verdween het silhouet van de eenzame berg, die vanaf deze plek gezien lang niet meer zo eenzaam was; andere bergen doemden achter, naast en voor hem op. De weg werd steiler, het uitzicht majestueuzer, en toen we halverwege pauzeerden wees Ali ons op rotsen waar figuren in waren gekerfd: pijlen, krijgers, struisvogels, paarden. Hoe lang geleden? Tweeduizend jaar? Drieduizend? Opzij van het pad lagen de resten van meer recente menselijke aanwezigheid. Ze riepen de vraag op wat wij in ons leven nu eigenlijk meer zijn dan voorbijgangers, reizigers, die komen en weer verdwijnen. Niets blijft dat nog van waarde is, wat rest zijn lege conservenblikken, prehistorische graffiti, het karkas van een Volkswagenbusje. Stille getuigen, door wind en zand gereduceerd tot louter vorm. En overal die leegte. Als er al iets groeide dan had het stekels, die zich door de zolen van je schoenen boorden als messen.
“Hierom”, zei de pater, toen ik hem vroeg waarom hij helemaal uit Kameroen hierheen gekomen was. Hij wees om zich heen. “Zie je de bergen? De woestijn? Zie je hoe leeg en puur alles is? Je ziel zit vol met afval van de wereld. Hier kun je haar legen. Hier is immers niets. Veeg dat huisje van je schoon, zei père de Foucauld, zodat Hij er naar binnen kan.” Daarop bood hij me een stuk droge worst aan.
Een laatste steile klim bracht ons tenslotte bij een paar stenen gebouwtjes binnen een omheining. De Refuge. Op een veldje van keien een paar triest kijkende ezels. Maar ja, zo kijken ezels altijd. Hoog boven ons, zwarte vlek tegen de avondhemel, stond de beroemde kluizenaarshut. Morgen zouden we hem van dichtbij zien. De pater waagde het erop om nu al verder te klimmen, in het donker, ongeduldig als hij was om zijn ziel te legen. Wij gingen naar binnen, waar we soep en linzen aten aan een lange tafel, een kluizenaarsmaal. Onze disgenoten waren van een ander slag, Britten, leden van de Royal Geographical Society. Ze aten met lange tanden en ik hoorde een van hen, een klein, roodhoofdig mannetje, gekleed in kaki tropenkostuum, stilletjes verzuchten: “My God, ik denk niet dat ik nog iets van die thee hoef”.
Het is een wonder om te zien hoe in het avondlicht het landschap zo volkomen van karakter kan veranderen: het harde grijs en bruin van overdag neemt de donzen kleur van abrikozen aan, de bergen blozen als jonge meisjes en zelfs de hemel, zo meedogenloos bij dag, verandert in een sprookjespaviljoen vol kleuren en sterren. Het duurde maar heel even. Binnen maakte Ali thee en Moktar toonde ons zijn schat: verpakt in lagen vloeipapier en plastic zat een fotoalbum. Kijk, zijn ouders. Zijn huis. De kleine Mariam en Saïda. Hij glimlachte vertederd. Toen pakte hij het weer zorgvuldig in, laag na laag; de lichten knipperden, ergens zette iemand de generator uit. De maanloze nacht daalde over ons neer. Het was koud. Rondom ons in de duisternis, de zware, zwijgende aanwezigheid van de berg.

3

De ochtend was nog niet aangebroken toen we, nog maar nauwelijks wakker, langs het smalle pad naar boven klommen. Het licht van de sterren begon al te verbleken, de hemel werd transparant, het was koud genoeg voor wollen truien. Plotseling bevond de berg zich niet meer boven ons maar onder ons, en om ons heen het wijde niets. De oostelijke horizon kleurde van indigo naar violet naar rood, met een rand van saffraan waar bergtoppen als de kromme vingers van een opgeheven hand naar boven wezen. Kleine goud gerande schapenwolkjes zweefden onbeweeglijk boven onze hoofden, alsof ze, net als wij, hun adem inhielden; alleen een groter wordend vlekje in het oosten dat net iets lichter van tint was dan de rest verried waar zo meteen de zon op zou komen.
De top zelf was een plateau vol keien. Aan de rand een kubus van ruwe steen, waar op een plaquette boven de deur gebeiteld stond: “Ermitage de l’ASEKREM du Père de FOUCAULD, 1912 – 1916.” Daaromheen gegroepeerd een handvol andere stenen gebouwtjes. Hier woonden de “broertjes van Jezus”, les petits frères de Jésus, die de nalatenschap van de beroemde kluizenaar in ere hielden. Rondlopend struikelde ik bijna over een van hen, een lange man in een bruine pij; ik liet hem in zijn meditatie en zocht zelf een plekje langs het muurtje aan de rand van het plateau. Er stond een stenen tafel van de Touring Club de France die liet zien welke namen bij de toppen hoorden waartegen nu de zon zijn eerste warme stralen wierp – meer namen van bergen: de Immadouzen, de Tezouaï met zijn dubbele spits, de Tidjamaïne (de “drietand”), de Inferdjan, de Assekenjab. Wat te zeggen van het uitzicht? Bergen tronen boven bergen, omarmen elkaar, verstikken elkaar, het is een doolhof van steen, gestolde dans, ondoordringbaar, onontwarbaar, grillig, grimmig, maar tegelijk van bijna sprookjesachtige schoonheid. Zo woest en zo verlaten. Zo ver het oog reikt bergen, pieken, spitsen, rotspartijen, in het ochtendlicht variërend in kleur van rozerood tot het allerdiepste purper. Dat alles lag daar aan mijn voeten, steen geworden droom. Ik kon er mijn ogen nauwelijks van afhouden.
“Alleen hier in de woestijn ben je werkelijk op jezelf aangewezen”, had de pater uit Kameroen gezegd. “Alleen hier besef je dat je niet meer bent dan een druppel water in de zee.” Maar ik moest ook aan de Perzische mysticus Rumi denken, die schreef: “Je bent geen druppel in de oceaan; je bent de hele oceaan in één druppel.” Spraken die twee elkaar nu tegen, of zeiden ze eigenlijk allebei hetzelfde? Een druppel in de oceaan – een zandkorrel in de woestijn – een stuk steen op een berg. En langzaam ving die berg het licht van de zon. Een nieuwe dag stond op het punt van beginnen, een nieuwe dag in een zee van tijd.

4

Ali en Moktar sliepen nog en vonden het helemaal niet erg dat we liever te voet naar beneden wilden gaan. Ze zouden ons later, aan de voet van de berg wel weer oppikken. De uitbater van de Refuge bood daarna omstandig zijn excuses aan voor de wolken die de opkomst van de zon hadden ontsierd, alsof hij er zich persoonlijk voor verantwoordelijk hield. En ook al zeiden we dat het niet gaf, dat het juist wel pittoresk was, zo met die wolken, die trouwens ook maar klein waren, hij bleef aandringen. “Weet u wel hoe mooi het op een wolkeloze ochtend is, nee, natuurlijk niet.” Hij schonk ons koffie in en aan dezelfde lange tafel waar we gisteren dineerden ontbeten we met vers gebakken brood en vruchtengelei.
Was het om het afscheid van de berg nog wat te rekken dat we zonder onze chauffeurs aan de afdaling begonnen? Nog wat langer te genieten van die wilde verlatenheid, dat bizarre labyrint van steen, alleen te zijn temidden van de leegte? In plaats van de haarspeldbochten van de weg te volgen sneden we ze af via smalle, nauwelijks zichtbare paadjes, sprongen als geiten van rots naar rots, langs scheuren en gaten waaruit soms doornige plantjes groeiden, de ochtend was nog jong, zelfs bijna fris, straks zou de hitte weer ondraaglijk zijn maar nu en op deze hoogte nog niet; ik dacht nog altijd aan de waterdruppel en de zee en plotseling schoot me een dichtregel van William Blake te binnen: “de wereld zien in een korrel zand”; ik herinnerde me een andere berg die ik jaren daarvoor had beklommen in Schotland, ook een voormalige vulkaan net als deze, maar dan met dicht beboste hellingen en nauwe ravijnen, waar kristalheldere beekjes omlaag stroomden en je vanaf de top de zee kon zien, ver weg – althans totdat de mist opkwam – en ’s avonds in de pub luisterden we naar spookverhalen, reciteerden gedichten en zongen liederen, niet over bergen, maar over whisky en bier. Hoe lang zou het geleden zijn, dacht ik, dat over deze bodem vloeibare lava stroomde? En wat had de berg sindsdien allemaal zien komen en gaan? Tropische wouden, grazige weiden, meren, moerassen, rivieren, mensen die op rotsen tekenden. Nu waren alleen de Touareg er nog, met hun leren tenten, hun Toyota’s en hun gezichtssluiers, en hun thee die ze zo bitter zetten dat alleen heel veel suiker hem drinkbaar maakt.
To see the world in a grain of sand / And Heaven in a wild flower / Hold infinity in your hand / And eternity in an hour.
Een berg afdalen is iets anders dan hem beklimmen. Het is niet alleen het perspectief, dat niet langer omhoog is gericht maar naar beneden; er is meer. Iets van ons is op de berg gebleven, iets anders heeft de berg ons meegegeven. De berg is nog steeds de berg, wij zijn nog steeds onszelf, maar we hebben op de top gestaan! We hebben op de wereld neergezien! Ik had daarboven op dezelfde plaats gestaan waar, in de woorden van onze reisgenoot uit Kameroen, de kluizenaar zijn huisje had schoongeveegd. Zou ik zo kunnen leven, alleen op mijn rots, met alleen mezelf als gezelschap? Nee, ik leek maar geen afscheid te kunnen nemen van deze berg.
We waren nog niet lang op de afgesproken plaats toen Ali en Moktar ons, klaarwakker en vrolijk gebarend, achterop kwamen. Het was nog zeker een uur rijden naar Tamanrasset. Halverwege troffen we twee Duitsers in een blauwe Peugeot, beteuterd kijkend naar een scheur in hun oliecarter. “Kamelenmest!”, riepen we de onfortuinlijke gestranden toe. “Van hier tot aan Timboektoe!” En juist op dat moment kwam er een rij Toyota Landcruisers langs, luid toeterend. Er was ergens beneden een buslading toeristen gearriveerd, en die wilden nu allemaal de berg op. “My Toyota Is Fantastic” stond schreeuwerig op de achterruit geschreven. We keken elkaar meewarig aan. “In één keer op en neer. Ze zijn gek.”

 

© 2019 Ben Joosten

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Haiku (36)

Toen de zon tenslotte doorbrak was het door een floers van sluierwolken. Het was het einde van de middag, de dag was grauw geweest, een koude herfstdag. Toen brak ineens het wolkendek en een warme zon vertoonde zich, ondanks, of misschien juist dankzij die sluier op zijn mooist: het was alsof een fijne nevel die bestond uit louter zonlicht zich over de hemelboog verspreidde en de stad liet baden in een sprookjesachtig schijnsel.
Ik wilde iets schrijven over die gouden gloed en hoe die zo prachtig contrasteerde met de koude wereld hier beneden, de auto’s met hun rusteloze rijden van hier naar daar, de ijdele bedrijvigheid van het menselijk streven. Iets moois en verhevens wilde ik schrijven, iets wat misschien een tipje op zou lichten van het raadsel van het bestaan. Maar uiteindelijk kwam het toch weer neer op het oude liedje.

omnevelde zon –
ik heb zin deze herfstdag
dronken te worden

monochrome dag –
naast een plas, na de regen,
een reiger, roerloos

weer geurt de herfst naar
vocht en rotting, stervenskou,
en langzaam kwijnen

aankruipend duister –
achter kreupelhout gloeit
donkerrood de avond

© Ben Joosten 2019

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Haiku (35)

De wilde wingerd draagt vrucht. Ze weten het. Als een klas schoolkinderen komen ze aan, uit het niets, kibbelend, kwetterend, fladderend, vol sproeten, spreeuwen. De regen deert hen niet, zoals ook kinderen zich niet laten belemmeren door regen, waterplassen; het is het spel dat telt, en verder niets. Alleen mijn venster merkt het hemelwater en door de sporen van zijn tranen zie ik de bessen van de wingerd, als kogeltjes zo rond, verdwijnen in de snavels van de uitgelaten zwerm.
En dan zijn ze weg. Even plotseling en lawaaiig als ze kwamen gaan ze weer, langs de vlinderstruik, de twee beuken, nog éénmaal terug en dan voorgoed, de grijze hemel in. Mij, aan mijn huilend venster, resten de leeg gevreten ranken, het vuurrode blad, het uitzicht op een herfsttuin in de regen.

ochtenddauw parelt
op herfstdraden – ons afscheid
viel zelden zo zwaar

vlammend rood verstopt
achter een woud van webben:
de wilde wingerd

in avondschemer
tussen herfstblad verstoken
schaamrood van appels

avondgrauwen –
een huivering trekt over
het web van de spin

© Ben Joosten 2019

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gumbo (3) Een Bambara prins in New Orleans

Het heeft geregend, met gerommel van donder; nu ligt hij in zijn bed en luistert naar het nachtelijk concert van de brulkikkers, de nachtzwaluwen, de duizenden insecten. Maar onder al dat vertrouwde krassen, krijsen en zoemen, dat wok-wok-wok en wipperdiewil klinkt, net op de drempel van zijn gehoor, een dof, zuigend stampen dat hem al weken wakker houdt: het is als moddervoeten op een planken vloer. Hij weet wat het is, het zijn de voetstappen van de tijd. Ze komen dichterbij; straks halen ze hem in.
Binnen in hem woedt een ziekte die zijn bloeddruk opjaagt en zijn nieren opblaast tot ze pijn doen. Hij neemt kruidenbaden; ze helpen niet. Soms, als hij uit een diepe slaap wakker schiet, lijkt het of hij ergens anders is; dan hoort hij de geluiden uit een verre tijd, echo’s van zijn dromen: het stampen van het graan in de vijzel, de liedjes van zijn moeder, het zoemen van de snaren van de ngoni. Het is al zo lang geleden dat hij de beelden niet meer heeft, alleen de geluiden zijn er nog.
Zouden ze nog leven, denkt hij. Zouden de mannen nog steeds dansen op het ritme van de jagersharp? Hij weet niet dat de laatste Bambara-koning in gevangenschap geëxecuteerd is en dat er nu een Toucouleur in Segou op de troon zit. Maar ook over diens lot is al beslist, ook dat weet hij niet: hoe in Berlijn de nieuwe wereldheersers lijnen op de kaart van Afrika hebben getrokken en het land van zijn voorouders hebben toegewezen aan de Fransen, datzelfde volk dat ooit deze stad aan de Mississippi heeft gesticht: New Orleans.
Het is 1885. In New York is zojuist het schip aangekomen met aan boord het Vrijheidsbeeld. In Aben, Louisiana wordt Joseph Nathan Oliver geboren, die onder de naam King Oliver de geschiedenis zal ingaan als de vader van de New Orleans jazz. En in die stad, New Orleans, op een hete augustusnacht, ligt Jean Montanet op sterven, de man die iedereen kent als dr. John, de laatste der voodoos.

Als we Lafcadio Hearn moeten geloven – en we zullen wel moeten, hij is nu eenmaal onze enige bron – waren Jean Montanets laatste jaren een aaneenschakeling van schulden en geldgebrek. De man die als een vorst geleefd had, die niet wist wat hij met zijn geld aan moest en het dus maar als een godfather uitleende aan wie er maar om vroeg, die feestmalen liet aanrichten onder de armen met schalen vol gumbo en jambalaya 1), die man had op het eind van zijn leven geen stuiver meer. Geen eigen huis, geen geld, helemaal niets.
Zijn geluk schijnt hem definitief in de steek te hebben gelaten toen hij, oude dwaze man, per se lezen en schrijven wilde leren. Zijn leermeester, die hem “bij wijze van oefening” zijn naam onder een stuk blanco papier liet zetten, had andere plannen – na die dag was het perceel aan Bayou Road en Prieur Street plotseling van eigenaar gewisseld. De loterij deed de rest. Zoveel mensen hadden zijn adviezen opgevolgd en hadden kleine en grote fortuinen gewonnen; zelf kocht hij nu lot na lot maar won nooit iets. Hij die ooit een Bambara prins was, was nu alles kwijt. Een bedelaar. Zijn laatste bezit was een bed in het huis van zijn dochter Alicia.
“Vaak, op een heldere nacht,” schrijft Hearn, “zagen de buren hem in zijn eentje op een straathoek staan, naar het uitspansel starend, plukkend aan zijn wollige baard, terwijl hij in een onbekende taal tegen een onzichtbare aanwezigheid sprak. Als hij weer eens zo’n bui had wisten ze wel hoe laat het was, en dat hij de volgende dag zou proberen van deze of gene in de buurt een paar dollar te lenen.”

“Type Bambara”, 1885

Het moet het toeval zijn geweest, en wat voor een merkwaardig toeval. Net in de tijd dat Frankrijk de slavernij afschafte om hem daarna toch maar weer opnieuw in te voeren, en Engeland op zijn beurt de slavenhandel illegaal verklaarde en zelfs de Afrikaanse kust blokkeerde om te verhinderen dat er nog slavenschepen zouden vertrekken; juist op dat moment waarop de handel in het “levend ebbenhout” ten dode opgeschreven leek, waren het uitgerekend de Spanjaarden die er doodleuk en vol enthousiasme mee begonnen. Eeuwenlang had de Spaanse kroon contracten – asientos – uitgegeven om de Spaanse koloniën van slaven te voorzien. Het contract ging naar de hoogste bieder, of het nu Portugezen, Genuezen, Hollanders of Engelsen waren, zolang ze maar tegen de vastgestelde prijs het vastgestelde aantal slaven leverden. Geen Spanjaard die er zelf zijn handen aan brandde.
Maar plotseling behaagde het zijne Majesteit de Spaanse koning om het staatsmonopolie op te heffen en de handel vrij te geven. Plotseling ook had Cuba, tijdenlang goed voor hooguit wat scheepsladingen tabak per jaar, duizenden slaven nodig. Haïti, het koninkrijk van de suiker, was sinds de revolutie voor de handel verloren, en overal in het Caraïbisch gebied schoten daarom de nieuwe suikerplantages uit de grond. Zo ontdekte ook Cuba het zoete goud. Om aan de vraag te voldoen werden in Cadiz in allerijl handelsfirma’s opgericht, op de werven van Barcelona rolden brigantijnen, schoeners en fregatten bij tientallen van de scheepshellingen. Tussen 1790 en 1819, vermeldt het Archivo General de las Indias in Sevilla, vervijfvoudigde het aantal ingevoerde slaven in de haven van Havanna. In 1817 waren het er bijna 26.000, aangevoerd in 81 schepen. Tweeënveertig procent van hen, want ook dat is gearchiveerd, was minderjarig: 11.233 jongens en meisjes tussen zeven en zeventien jaar oud. 2)
Het zal hetzelfde toeval zijn geweest dat wil dat in diezelfde tijd het achterland van Senegal in staat van anarchie verkeert. De oorlogstrom klinkt overal: bij de Bambara van Kaärta die ten strijde trekken tegen de Toucouleur van Fouta Toro, tegen de Diawara, tegen Bambouk; bij de Peul van Cheikou Ahmadou die oorlog voeren tegen de Peul van Macina; en niet te vergeten bij de Bambara van Segou die een broederstrijd uitvechten met de Bambara van Kaärta. Binnenkort zal een jonge onderwijzer uit Fouta Toro, net terug uit Mekka, de jihad uitroepen en over de savanne razen als een storm waarbij vergeleken déze oorlogen nog maar briesjes zijn. Maar nu nog niet, nu zwerven er Moren en Marka-handelaren rond die krijgsgevangenen kopen van de strijdende partijen, en als ze de kans krijgen links en rechts in de chaos wat kinderen roven, want die bieden maar weinig weerstand en leveren toch geld op. Het is aan moslims weliswaar verboden om mede moslims tot slaaf te maken, maar een heidense Bambara, dat is wat anders… Iedereen weet immers dat de Bambara fetisjisten zijn, afgodendienaars; betekent hun naam niet “zij die weigeren zich te onderwerpen”?
En zo zal het zijn gekomen dat een jonge Bambara-prins ergens op de savanne tegen zijn wil gevangen genomen wordt, geketend meegevoerd in een karavaan, in een haven ergens aan de kust verkocht wordt, en tenslotte een van die tweeënveertig procent is die in Havanna aan wal gaat, in een nieuwe wereld, ver van alles wat hij kent en wat hem lief is.

Afgezien van al dat oorlogvoeren is er op het eerste gezicht sindsdien niet veel veranderd in de West Afrikaanse savanne, vermoed ik. Dit schreef ik vijfentwintig jaar geleden, tijdens een treinreis van Bamako naar Dakar, over het uitzicht uit mijn coupéraam: “Landschap met rode rotsen als in spaghettiwesterns. Dorpjes met huizen van leem maken plaats voor rieten hutten. Koopwaar: bananen, pinda’s, glazen thee. Plotseling: witte duiven die opvliegen. Een rivier bij Mahina in een vlak land vol bomen en stukken geblakerd grasland. Geiten. Kinderen zwaaien de trein na. Wasgoed droogt op hooimijten.”
In een van die slaperige, hete Sahel-stadjes, jaren eerder en ook wat verder naar het oosten, maar verder in niets verschillend van de stadjes in Bambaraland, toen en nu, bevond ik mij op een dag midden op de markt, in een doolhof van kramen en kraampjes. Onder een laag strooien afdak zat een oude man temidden van een schijnbaar ongesorteerde hoop bric a brac: kippepoten, geitestaarten, slangenhuiden, bultige leren zakjes met onduidelijke inhoud, vreemde kluwens wollen draad en andere curieuze voorwerpen, waaronder een verzameling oude koloniale munten. Helaas sprak de man alleen Haussa, en ook een jongetje dat bij ons kwam staan en wel Frans sprak kon me niets wijzer maken over wat daar allemaal uitgestald lag.
Dat was het dus. Gris-gris. Daar lagen ze. Sindsdien zag ik ze overal. Iedereen had wel iets om zijn hals hangen, om zijn arm gebonden of ergens op of in zijn kleren genaaid. Nu ik dit schrijf vermoed ik dat Jean Montanet zich er weer onmiddellijk thuis zou hebben gevoeld. Niets veranderd, al is de muziek tegenwoordig elektrisch en rijden de krijgers niet langer te paard maar in luidruchtig ronkende toyota’s. Zelfs de jihadi’s zijn inmiddels weer helemaal terug, met alle gevolgen van dien. En op winkelpuien van Bamako tot Bobo Dioulasso prijkt hier en daar in grote letters de naam Coulibaly – de naam van het oude koningsgeslacht van Segou.

I got medicine to cure all your ills – reclamebord in Bobo Dioulasso

Was Jean Montanet een Coulibaly? Of was hij een afstammeling van de usurpator Ngola Diarra? Of misschien een Massasi van Kaärta? We weten er niets van. Dat komt wellicht omdat in de negentiende eeuw, toen zijn verhaal door Lafcadio Hearn werd opgetekend, er nog bijna niemand was die iets wist over de koninklijke dynastieën van West Afrika of er zelfs maar belangstelling voor had. Een Bambara prins in New Orleans – zo had je na de oktoberrevolutie de kans om in Parijs of Londen in een taxi te stappen met een lid van de Russische adel achter het stuur. Een romantisch idee, maar je wil toch op de eerste plaats op tijd op je bestemming zijn.

Op een hete nacht in augustus 1885, met de geur van regen in de lucht, ligt in New Orleans een man op sterven.
Waaraan denkt hij? Waarvan droomt hij? Een paar jaar eerder, weten we, tijdens de gele koorts epidemie die vierduizend inwoners van de stad fataal werd, werden twee van Jean Montanets kinderen ook door de ziekte getroffen. Hearn tekent het verhaal op uit de mond van een ooggetuige. “Ik heb dan misschien geen geld”, zou de doctor hebben gezegd, “maar ik kan mijn kinderen genezen”. Hij plukte wat kruiden uit de goot; geen mumbo-jumbo, geen geheimzinnigheid, gewoon een handje kruiden. De volgende dag, aldus de getuige, speelden de kinderen weer op straat.
Zijn kinderen kon hij genezen, maar voor hemzelf is het te laat. Denkt hij daaraan, of is hij het denken moe?
Morgen zal zijn dochter aangifte doen van zijn dood. Op zijn akte van overlijden zal staan dat John Montancé (sic), geboren in Afrika, is gestorven aan de ziekte van Bright, op 23 augustus 1885.
Er komt geen overlijdensbericht in de krant.

 

1) Gumbo is een gerecht uit de traditionele keuken van New Orleans; een dikke soep die wordt gebonden met de vrucht van de plant die in het Nederlands okra heet (abelmoschus esculentus) en in Afrika gombo. Een variant is de Surinaamse okersoep (okrosupu), in 1973 bezongen door Lieve Hugo, King of Kaseko.
Jambalaya, in de popmuziek vereeuwigd door Hank Williams, is een rijstgerecht dat tot dezelfde culinaire familie behoort als de paella, de pilav en de risotto. In West Afrika komen we het tegen onder de naam jollof rice of riz senegalais, een zeer geliefde lekkernij, terwijl ze in Suriname moksi aleysi kennen, een variant die met kokosmelk wordt bereid.

2) Herbert S. Klein, The Cuban Slave Trade in a Period of Transition, 1790-1843. In: Outre-Mers, Revue d’Histoire, année 1975, no. 226-227.

 

© Ben Joosten 2019

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | 1 reactie